italia
del sud

Pierwsze poranki, ulica jeszcze pusta. Kawa w jednorazowym kubku, jak każdy.

Wulkan widziany z dołu wygląda spokojnie. Z góry — przepaść, która kiedyś pochłonęła miasto.

Domy zawieszone nad morzem. Jak gdyby ktoś sklejał miasto z patyków.

Wybrzeże, które wszyscy znają. I ma się ochotę powiedzieć: tak, słusznie.

Plantacja cytryn nad zatoką. Powietrze tu pachnie tak, że nie da się zapomnieć.

Ogrody Wagnera. Cisza, która chce być dźwiękiem.

Ostatnie światło dnia. Wszyscy stoją cicho, patrzą na to samo.

Stół, talerz, wino z dzbanka. Tu nie ma menu — przynoszą co jest.

Powrót zawsze trwa krócej niż wyjazd.